Ένα καταπληκτικό κυνήγι θησαυρού στην καρδιά της Αθήνας.
Στα σύνορα με την Πλάκα, στην ανατολική πλαγιά της Ακρόπολης υπάρχει ένα κρυμμένο στολίδι που σπάνια ανακαλύπτουν οι τουρίστες.
Είναι ένας μικρός οικισμός κυκλαδικής αρχιτεκτονικής που ονομάζεται Αναφιώτικα.
Τα μικροσκοπικά σπίτια είναι βαμμένα σε λευκό, ενώ τα παραθυρόφυλλα και οι πόρτες είναι ανοιχτό μπλε, το χρώμα που ισχυρίζεται ότι απωθεί το κακό. Το περπάτημα στα Αναφιώτικα είναι ένα ενδιαφέρον παιχνίδι οδοκαθαριστών που γίνεται σε αυτά τα στενά δρομάκια.
Στενά μονοπάτια γεμάτα με πολύχρωμα λουλούδια στριφογυρίζουν ανάμεσα στα σπίτια. Οι γάτες που ξαπλώνουν σε μεγάλες γλάστρες είναι επίσης μέρος αυτού του παράξενου τοπίου.
Όλα μοιάζουν με κάθε κυκλαδίτικο νησί μόνο η θάλασσα λείπει.
Πώς εμφανίστηκε το Κυκλαδίτικο νησί στο κέντρο της Αθήνας; Τα Αναφιώτικα λέγονται από το νησί Ανάφη, άρα σημαίνει – μικρή Ανάφη.
Όταν η Ελλάδα έγινε ανεξάρτητη μετά την εξέγερση κατά των Τούρκων, η Αθήνα έγινε πρωτεύουσά της το 1834. Επειδή η Αθήνα ήταν ερειπωμένη εκείνη την εποχή, υπήρχαν πραγματικά πολλά να γίνουν και ο βασιλιάς Όθωνας Α’ είχε πολύ φιλόδοξα σχέδια.
Για την ανοικοδόμηση της πόλης χρειάζονταν οι επιδέξιοι δάσκαλοι και έτσι ο βασιλιάς κάλεσε όλους όσους μπορούσαν να κάνουν μια δουλειά να έρθουν στην Αθήνα.
Οι πιο επιδέξιοι ήταν αυτοί από το νησί της Ανάφης που ήρθαν πρώτοι. Ένιωθαν νοσταλγία όμως και για να ξεπεράσουν αυτό το συναίσθημα αποφάσισαν να χτίσουν τα σπίτια τους κάπου παρόμοια με το βραχονησάκι τους. Ο βράχος αρκετά καλός για να τους θυμίζει την πατρίδα τους ήταν η ίδια η Ακρόπολη.
Έτσι, τη μέρα έχτιζαν νεοκλασικά, εντυπωσιακά, τεράστια κτίρια και τη νύχτα τα κυκλαδίτικα, μικροσκοπικά, χαμηλά, αλλά λειτουργικά σπίτια τους στην πλαγιά της Ακρόπολης.
Τα σπίτια έπρεπε να χτιστούν κατά τη διάρκεια της νύχτας σύμφωνα με τον τουρκικό νόμο που ίσχυε ακόμη, δηλώνοντας ότι ό,τι χτίστηκε από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου ανήκε σε αυτόν που το έχτισε.
Με αυτόν τον τρόπο οι αφέντες από την Ανάφη δεν είχαν πρόβλημα με φύλακες της δημόσιας τάξης. Αλλά, ούτε με τη θεά Αθηνά! Δηλαδή, η Πυθία από τους Δελφούς δεν επέτρεψε να χτιστεί τίποτα στην Ακρόπολη δίπλα στο ιερό από σεβασμό στη θεά Αθηνά. Ωστόσο, οι Ανάφη αφέντες τόλμησαν να έχουν τα σπίτια τους εκεί και παρόλα αυτά δεν τιμωρήθηκαν από τη θεά.
Οι θεοί τιμωρούσαν μόνο όσους προσπαθούσαν να είναι από πάνω τους και αυτή δεν ήταν η πρόθεση των κυρίων της Ανάφης, κρίνοντας από τα μικροσκοπικά σπίτια τους χτισμένα στην προσεκτικά επιλεγμένη θέση στην πλαγιά για να μην διαταράξουν τη μεγαλοπρέπεια του ιερού. Στα Αναφιώτικα υπάρχουν επίσης δύο εκκλησίες του 17ου αιώνα που ξαναχτίστηκαν σε κυκλαδίτικο ρυθμό από μάστορες της Ανάφης. Στην εκκλησία του Αγίου Συμεών υπάρχει μια θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παναγίας της Καλαμιώτη που φέρθηκε από την Ανάφη.
Μια άλλη εκκλησία είναι ο Άγιος Γεώργιος του Ροκ. Κοντά σε αυτή την εκκλησία υπάρχει το μνημείο του Κωνσταντίνου Κουκίδη, φύλακα της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη. Φρουρούσε τη σημαία όταν ήρθαν Γερμανοί το 1941 και τον διέταξαν να αντικαταστήσει την ελληνική σημαία με γερμανική. Όταν κατέβασε αργά την ελληνική σημαία από το κοντάρι, τυλίχθηκε μέσα του και βούτηξε από τον βράχο.
Το μέρος του μνημείου είναι το μέρος όπου έπεσε νεκρός. Το μεγαλύτερο μέρος των Αναφιώτικων καταστράφηκε το 1950 λόγω αρχαιολογικών ανασκαφών. Σήμερα έχουν απομείνει 45 σπίτια και όλα ανήκουν σε απογόνους αφεντάδων της Ανάφης.
Αν και θεωρείται ως το κομμάτι της Πλάκας, τα Αναφιώτικα είναι κρυμμένα, αόρατα και διακριτικά. Όταν το ανακαλύψεις και πατήσεις στα φιδωτά, στενά, πέτρινα μονοπάτια του, δεν θα βρεις ταβέρνες, μαγαζιά με σουβενίρ και καφετέριες. Δεν υπάρχει τίποτα θορυβώδες εδώ.
Τα Αναφιώτικα είναι μια όαση κομματιού και σιωπής. Θα απολαύσετε τα ηρεμιστικά χρώματα των λουλουδιών και την όμορφη θέα. Και, αν έχετε τάση για κάποια τέχνη, είναι σίγουρο ότι θα βρείτε τη μούσα σας εδώ.
Ο κόσμος είναι λίγος αλλά αν κατά τύχη συναντήσετε τον κάτοικο των Αναφιώτικων θα σας χαιρετήσει ευγενικά με το Καλημέρα και θα σας χαρίσει ένα χαμόγελο, κάτι που βελτιώνει τη μέρα όλων.
by D. Lalic – Cottrell
